يك روز در ايام محرم در كلاس زبان صحبت از مراسم عزاداري ايرانيان مقيم مالزي
براي امام حسين (ع) شد. هر كس نظري داشت يكي از شخصيت والاي امام حسين (ع) حرف مي زد،
ديگري از اقدام شايسته سفارت خانه ايران به خاطر برگزاري مراسم و بعضي ها
راجع به غذاي خوشمزه كه در پايان مراسم به عزاداران مي دهند. بحث گرم بود كه
يكي از ميان بچه ها با حالت اعتراض گفت توي همه اديان قهرمان هاي زيادي
بودند كه براي دفاع از هم نوع جنگيدند و در نهايت بي عدالتي به بدترين شكل ممكن
كشته شدند و تموم شد و رفت. امام حسين (ع) هم 1000 سال پيش يه كاري كرد كه هر كس
جاي آن بود همين كار را مي كرد پس فوق العاده نبوده به نظر من اين مراسم
فقط جنبه FUN (سرگرمي) داره و مردم فقط براي وقت گذراني و
دختربازي و... تو اين مراسم شركت مي كنند، من كه اصلا قبول ندارم.
خلاصه اين هم نظري بود. بعد از كلاس همين فرد مي خواست يك مسئله حيثيتي
را برامون تعريف كنه با تعصب خاصي گفت: تو را خدا، تو را به ابوالفضل به كسي
نگيدا.
خيلي براي
من جالب بود كسي كه ادعاي روشن فكريش مي شد و امام ها را قبول نداشت اين قدر از
حضرت ابوالفضل (ع) حساب مي برد!
يك روز وقتي در اتاقم مشغول كار بودم، احساس كردم صداي جيك جيك جوجه مياد. به خودم گفتم شايد صداي گوشي يكي از همكارهاست. اما صدا همچنان ادامه داشت، به طرف صدا رفتم ديدم تو راهرو مدرسه از يه كارتون صداي جوجه مي ياد. در كارتون را باز كردم، واقعا يه جوجه طلايي كوچولو بود. خيلي هيجان زده شدم يك دفعه ديدم دانش آموز اول راهنمايي سراسيمه خودش را به سمت جوجه رسوند و گفت: خانم جوجه مون. با تعجب پرسيدم جوجه شماست؟ بچه هاي ديگه گفتند: خانم تو جامداديش بود. از دانش آموز خواستم كه توضيح بده. گفت: خانم ما ديروز سر راه اين جوجه را خريديم، وقتي برديم خانه مامانمون اجازه نداد نگهش داريم و گفت: فردا پسش ميدي. دلم نيومد پسش بدم . باخودم آوردم مدرسه، گذاشتمش تو جامداديم يه كمي هم خوراكي براش گذاشتم و توي سوراخي ديوار قايمش كردم. ببينيد چه نازه، حالا چي كارش كنم؟ 
